Choroba Parkinsona – żywienie

Kilka najważniejszych informacji o żywieniu w chorobie Parkinsona.

Według badań, zapadalność na chorobę Parkinsona po 85. roku życia wyrównuje się u obu płci. Według statystyk, w Polsce na tę chorobę choruje około 50-70 tys. osób, w tym 80% z nich ukończyło już 65. rok życia. Rocznie diagnozuje się od 4 do 8 tysięcy nowych przypadków zachorowań, a z racji tego, że polskie społeczeństwo jest społeczeństwem starzejącym się, grupa ta będzie się powiększać.

Leczenie choroby Parkinsona.

Leczenie osób z tą przypadłością wymaga zajmowania się wszystkimi problemami zdrowotnymi jednocześnie. Nie można koncentrować się jedynie na objawach ruchowych, które są najbardziej oczywiste. Należy mieć na uwadze także dolegliwości pochodzące spoza układu nerwowego, stan psychiczny chorego, a także jego aktywność osobistą.

Sposób leczenia nie będzie u każdego chorego jednakowy. Na wybór rodzaju leczenia mają wpływ takie czynniki jak:

• Wiek pacjenta
• Stopień nasilenia choroby
• Postać kliniczna choroby
• Innych schorzeń współistniejących
• Oczekiwań pacjenta

Choroba Parkinsona to choroba przewlekła, która najczęściej dość wolno postępuje. Przebieg oraz reakcja na leczenie jest bardzo różna, dlatego trudno jednocześnie określić rokowania dotyczące pełnej sprawności chorego, które waha się od kilku do kilkudziesięciu lat. Często pacjenci już podczas postawienia pierwszej diagnozy różnią się stopniem zaawansowania choroby. Niektórzy z nich mają bardzo dyskretne objawy, inni z kolei nasilone, wymagające podania co najmniej średnich dawek lewodopy.

Ze względu na zmieniające się stale objawy choroby Parkinsona na przestrzeni wielu lat, konieczne jest ze strony lekarza prowadzącego wprowadzanie okresowych modyfikacji leczenia.

Niedożywienie, a choroba Parkinsona

Pacjenci z tą chorobą są narażeni na rozwój niedożywienia z powodu podwyższonego zapotrzebowania energetycznego, wynikającego z nasilonych ruchów mimowolnych, ale także z powodu ograniczonego przyjmowania pokarmów wskutek zaburzenia połykania.
Dodatkowo część leków może powodować nudności oraz wymioty.

Chorzy cierpią też na zaparcia spowodowane osłabieniem motoryki przewodu pokarmowego, które są nasilane przez ograniczenia w poruszaniu się oraz odwodnienie.

Co ważne, niedożywienie może osłabiać system odpornościowy, sprzyjając występowaniu zakażeń, prowadzi do osłabienia mięśni i uspośledzenia zdolności poruszania się. U chorych leżących zwiększa się ryzyko wystąpienia odleżyn, a samo niedożywienie wiąże się ze zwiększoną śmiertelnością.

Żywienie w chorobie Parkinsona

Chorzy zmagający się z tą chorobą powinni przede wszystkim spożywać posiłki regularnie. Podczas przyrządzania im posiłków warto wziąć pod uwagę to, jakie przyjmują leki. Jeśli jest to np. lewodopa, która jest bardzo popularna przy tym schorzeniu, wówczas dieta nie powinna być wysokobiałkowa. Dieta wysokobiałkowa osłabiłaby wchłanianie leku, a tym samym jego skuteczność.

Zalecana dzienna dawka dla dorosłego człowieka wynosi 0,8g na każdy kilogram masy ciała. Podczas uzupełniania diety chorego w biało, należy pamiętać o ograniczaniu produktów bogatych w aminokwasy z grupy LNAA, tzn. ryby, jaja, mięso, mleko, produkty mleczne. Zdecydowanie lepiej przyjmować białko pochodzenia roślinnego np. z grochu, soi czy fasoli, lub mięsa indyka.

Należy również pamiętać, że choroba Parkinsona często objawia się m.in. zaburzeniami perystaltyki jelit, co może prowadzić do zaparć. Jednak odpowiednia dieta może być pomocna w regulacji pasażu jelitowego.

Należy pamiętać o odpowiedniej podaży błonnika, którego minimalna dawka dobowa powinna wynosić ok. 30g. Reguluje on procesy związane z odpowiednim trawieniem pokarmów.

Najlepszym źródłem błonnika są świeże owoce i warzywa.

Nie należy pomijać również kwestii nawodnienia organizmu. Chory powinien przyjmować minimum 1,5L wody dziennie.

U pacjentów, u których wystąpiła oporność na działanie lewodopy i w konsekwencji  nasilone fluktuacje ruchowe, zaleca się ograniczenie podaży białka w ciągu dnia do 10% rekomendowanej ilości, z wyłączeniem posiłku wieczornego, który powinien dostarczyć choremu resztę biała zalecanego normą żywieniową.

Wszystkie osoby dotknięte chorobą Parkinsona, które potrafią przyjmować pokarmy drogą doustną, powinny w ten sposób odżywiać się jak najdłużej. Należy pamiętać o odpowiedniej kaloryczności dostarczanych posiłków , uwzględniając specyficzne potrzeby pacjenta oraz podwyższone zapotrzebowanie energetyczne.

Pomocne w tym będą preparaty żywieniowe zawierające wszystkie niezbędne składniki odżywcze potrzebne do utrzymania prawidłowej diety, a także świadomość w jaki sposób warto komponować posiłki, aby uzupełnić wszystkie składniki diety.