23 luty - Dzień Walki z Depresją

Depresja to poważna choroba, która może dotknąć osoby w każdym wieku.

Nie należy jej lekceważyć, ale nie należy także każdego uczucia smutku traktować jako depresji.

Depresja to choroba, która w dużej mierze zakłóca codzienne funkcjonowanie. Chorzy na depresję często odczuwają niepokój, lęk, frustrację, czy ciągłe zmęczenie. Depresja nie pozwala na normalne wykonywanie podstawowych obowiązków – nie pozwala się skoncentrować w pracy, szkole, pojawiają się zaburzenia snu i apetytu. Uczucia beznadziejności i bezradności są głównymi odczuwanymi uczuciami. Chory unika spotkań ze znajomymi, nawet dotychczasowe hobby przestaje go interesować, a wykonywanie codziennych obowiązków przytłacza.

Statystki podają, że choroba ta dotyka dwa razy częściej kobiet niż mężczyzn. Jednak niezależnie od płci, wieku, czy sytuacji życiowej, objawów depresji nie należy lekceważyć. Warto skonsultować się z lekarzem lub psychologiem, który ustali leczenie.

Co ważne, nie należy się obawiać, czy wstydzić pójścia na terapię. Często jest to jedyne rozwiązanie, które może pomóc przezwyciężyć chorobę. Odpowiednio dobrane leki antydepresyjne oraz dobrze poprowadzona terapia pozwalają znacząco podnieść jakość życia.

Objawy depresji

Depresja to stan, który pojawia się niepostrzeżenie. Powoli, z każdą mijającą chwilą człowiek coraz bardziej się oddala od bliskich, jedyne czego pragnie to samotność, a rzeczy, które do tej pory przynosiły radość przestają już cieszyć. Chory nie wykazuje ochoty na żadną aktywność, staje się bierny i traci poczucie sensu.

Oczywiście do objawów psychicznych depresji należy także dołączyć objawy cielesne. Będą to na przykład:

• Bezsenność lub duża potrzeba snu
• Spadek lub wzrost wagi
• Brak apetytu, lub zwiększony apetyt
• Spadek libido
• Zaburzenia miesiączkowania
• Migreny
• Suchość w gardle
• Ciągłe zmęczenie

Aby rozpoznać depresję, musi być spełniony przynajmniej jeden z głównych kryteriów:

Obecność obniżonego nastroju i/lub wyraźne zmniejszenie zainteresowanie wszystkimi, codziennymi czynnościami. Objawy te muszą występować codziennie lub prawie codziennie przez większą część dnia.

Aby zdiagnozować depresję, należy spełnić także dodatkowe kryteria, do których należą m. in.

• Ciągłe złe samopoczucie, brak humoru
• Utrata zainteresowań
• Przewlekłe zmęczenie
• Niska samoocena
• Poczucie niskiej wartości
• Zaburzenia koncentracji i uwagi
• Pesymistyczne myśli
• Myśli lub próby samobójcze
• Problemy ze snem

Chorzy na depresję nie potrafi znaleźć rozwiązania swoich problemów, często popadają w uzależnienia od alkoholu lub środków nasennych. Objawy depresji utrzymują się przez długi czas i nie należy mylić depresji z chwilowym obniżeniem nastroju.

Przyczyny depresji

Mimo wielu badań przyczyny depresji nie są do końca znane. Najpowszechniej znana teza głosi, że na rozwój depresji mają wpływ czynniki psychospołeczne i biologiczne.

Aspekty biologiczne warunkują obniżenie apetytu, problemy ze snem, czy przewlekłe zmęczenie. Właśnie na nie wpływa terapia farmakologiczna – ułatwia regulację procesów biologicznych zachodzących w organizmie i  łagodzi objawy. Niestety sprawa jest bardziej skomplikowana, ponieważ u podłoża rozchwiania równowagi hormonalnej i neuroprzekaźnictwa mogą leżeć przyczyny psychologiczne.

Rodzaje depresji:

Depresja sezonowa – najczęściej atakuje jesienią, a w jej leczeniu często stosuje się fototerapię. Najczęściej dotyka osoby pomiędzy 20. A 30. Rokiem życia. Ma związek ze zmniejszoną ilością promieni słonecznych docierających do organizmu, co może powodować senność, brak apetytu czy ogólne rozdrażnienie.

Dystymia – przebiega łagodniej niż inne rodzaje depresji. Charakteryzuje się obniżonym nastrojem, niską samooceną, czarnymi myślami oraz problemami z podejmowaniem decyzji.  Okres ten utrzymuje się minimum dwa lata. Ten rodzaj depresji leczy się za pomocą leków antydepresyjnych oraz psychoterapii.

Zaburzenie afektywne dwubiegunowe – w leczeniu tego zaburzenia stosuje się silne leki przeciwpsychotyczne, które trzeba stale przyjmować, ponieważ po odstawieniu leczenia może dojść do nawrotu choroby. Choroba dwubiegunowa charakteryzuje się naprzemiennie występowaniem stanów depresyjnych oraz manii. Połączenie tak dwóch skrajnych stanów może nieść za sobą poważne skutki, łącznie z samobójstwem. Choremu wydaje się, że może wszystko, bywa niebezpieczny, często dla samego siebie.

Depresja poporodowa – statystyki podają, że około ¾ kobiet po porodzie doświadcza tego rodzaju depresji, która ma związek ze spadkiem hormonów płciowych, a to prowadzi do destabilizacji w organizmie. Kobiety z tym rodzajem depresji są płaczliwe, doświadczają wzmożonej drażliwości oraz niepokoju. Depresja poporodowa utrzymuje się około 10 dni. Wymaga konsultacji z psychiatrą.

Rodzaj oraz nasilenie depresji jest sprawą indywidualną. Najważniejsze jest wczesne wychwycenie objawów oraz skonsultowanie ich ze specjalistą, który pomoże wprowadzić odpowiednie leczenie.